nlende

Über Gillishof

Über Gillishof

Gillishof Holiday | Slow Life

Für Jacqueline und Bertus geht es bei Gillishof hauptsächlich um Gastfreundschaft und langsames Leben. Egal, ob Sie im Urlaub oder auf der Arbeit bei Gillishof sind, langsames Leben bedeutet mehr Aufmerksamkeit und weniger Eile. Gillishof steht für weniger Bedarf und mehr, anstatt nur zu tun und fortzufahren. Gillishof ist eine sichere Heimatbasis, in der Sie sich wieder treffen, anstatt vorbeizukommen. Die wunderschöne Natur, unser Land, die Geschichte und natürlich die unaufhörliche Gastfreundschaft sorgen dafür, dass Sie Ihren Kopf frei bekommen und Platz für neue, andere Dinge bekommen. Alles strahlt Authentizität aus und es herrscht eine typische Atmosphäre, selbst wenn die Kühe muhen oder Kinder im Obstgarten spielen. Es ist daher kein Zufall, dass Gäste Gillishof auch gerne als Rückzugsort nutzen. Wir schreiben Bücher, entwickeln bahnbrechende Ideen, treffen Lebensentscheidungen oder lassen alles los. Gillishof Holiday | Langsames Leben: Erleben Sie es selbst!

Geschichte ist greifbar und lebt weiter

Gillishof ist seit über 400 Jahren im Besitz derselben Familie. Im Laufe der Jahrhunderte hat die Familie ihre Türen für alle Arten von Reisenden und Passanten geöffnet und … immer noch! Sie werden herzlich willkommen geheißen und es gibt immer Zeit für ein Gespräch, einen Witz, einen Moment, um Ihr Herz zu lüften oder einfach nur um ein paar Tipps über die Gegend zu bekommen. Die Geschichte unseres mittelalterlichen Bauernhofs ist greifbar. Sie können es in der Aussicht, der Lage des Bauernhofs, dem Innenhof und in den Details einiger Suiten oder Ferienhäuser sehen.

Gillishofs Kühe

Jan Senden war einer der ersten Landwirte in den Niederlanden, der Anfang der 1970er Jahre sein erstes Limousin-Vieh aus Frankreich in die Niederlande brachte. Ein Pionier, wie sich herausstellte. Er war bereits davon überzeugt, dass die Beachtung von Tieren ein besseres Fleisch bringen würde als die Massentierhaltung. Jahrelang weideten die Urkühe auf den Wiesen von Gillishof. Eine neue Generation hat dies wieder aufgegriffen. Unter dem Namen haKOEna weiden wieder Rinder von Limousin und Blonde d’Aquitaine auf unserem Land. Und hier ist zu langsames Leben das, was die Uhr schlägt. Die Tiere genießen ihre stressfreie Existenz und Sie können es schmecken! Die Produkte von HaKOEna sind unglaublich zart, haben einen beispiellosen überlegenen Geschmack und sind daher äußerst beliebt. Sie kaufen die Produkte direkt beim Landwirt, verpackt in übersichtlichen Portionen und Verpackungen mit einer Beschreibung dessen, was darin enthalten ist und wie das Fleisch optimal zubereitet werden kann.

Gillishof Business | Treffen, lernen und genießen

Neben den Unterkunftsmöglichkeiten ist die Gillishof Farm ein großartiger Ort für Firmenfeiern, Workshops und Schulungen. Unternehmen erleben die Slow-Life-Vision als absoluten Mehrwert. Langsames Leben, Slow life, schafft eine andere Denkweise. Dies stärkt den Teamgeist, Besprechungen sind effektiver und Wissen wird schneller aufgenommen. Gillishof ist ständiger Gastgeber von MatchMaat, einem Professionalisierungs-Trainingspartner der Regierung. Darüber hinaus organisieren wir regelmäßig Mitarbeiter- und Firmenfeiern. Mehr wissen? Für weitere Informationen besuchen Sie Gillishof Business oder kontaktieren Sie uns.

Schaltfläche: Kontakt

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Herinneringen aan WO II van bewoners van de Gillishof

Uit: Gillishof; Speuren naar sporen van 700 jaar hoeve-historie: pag. 134,135, 136

Oorlog!

Vrijdag 10 mei 1940 werden we ’s morgens zo tussen vier en vijf uur wakker door het motorgeluid van vliegtuigen. We wisten natuurlijk niet wat dat te betekenen had. Enige tijd later zagen we soldaten te voet en in een soort auto’s onder langs de weg voorbij trekken richting de Prickart. Dit duurde een hele tijd. Hoelang weet ik niet meer. Wat me het beste is bijgebleven van die dag, is dat wij kinderen in de loop van de voormiddag voor het huis in de tuin, op de bleek waren, en dat mijn vader daar met enkele andere mannen stond te kijken naar dat schouwspel en dat hij een sigaar rookte! Ik had pap nog nooit zien roken.Van het verdere verloop van die dag herinner ik me niets meer. We kregen wel direct te horen dat het de Duitsers waren die ons land waren binnengevallen. Veel later ben ik erachter gekomen dat de vliegtuigen die wij hoorden, zweefvliegtuigen met soldaten op sleeptouw hadden die even later het fort Eben-Emael zouden bezetten. Nog weer later las ik bij de historica Marianne Jungen dat er in de eerste meidagen van 1940 veertigduizend soldaten in privéwoningen in Aken waren ondergebracht.
De Duitsers waren via alle openingen die in de grensversperring zaten binnengetrokken; het hele dorp werd overspoeld. Ze waren niet alleen over de verharde wegen gekomen, maar zelfs door de velden. Op de Huugde hadden we een paar percelen liggen die met haver ingezaaid waren. Een van die percelen was totaal omgeploegd doordat de Duitsers er met hun pantserwagens doorheen gereden waren. De grensversperring was in de voorgaande jaren aangelegd door de Duitsers, als de voorste linie van de Westwall of Siegfriedlinie. De tweede linie bestond uit de höcker, betonnen obstakels die vijandelijke tanks moesten tegenhouden. Daarachter lagen dan nog de bunkers waar de kanonnen in stonden.
De voorste linie bestond uit een zes meter brede en drie meter hoge prikkeldraadversperring waar je met de beste wil van de wereld niet doorheen kon kruipen zonder je kleren, huid en halve body achter te laten. Hij was gemaakt van oerdegelijk Krupp-staal. Na de oorlog hebben de boeren en anderen hele stukken van die versperring gesloopt en draad en palen onder andere gebruikt om er afrasteringen van te maken die nog heel wat jaren zijn meegegaan.
In de eerste maanden van de bezetting kregen we tweemaal te maken met einkwartierung, het gedwongen onderdak verlenen aan de bezetters. Op de boerderij arriveerde dan een peloton soldaten met officieren, paarden, veldkeuken, enzovoorts. De paarden werden in de koestal gestald. Oom Joseph die normaliter de koeien in de stal molk, moest dat dan buiten op de mestvaalt doen. De soldaten sliepen op de hooizolder en de officieren eisten een bed op in het huis. Ze bleven een dag of twee, drie en trokken dan weer verder. Tijdens het verblijf werd er door de soldaten wacht gelopen. Ze liepen dan rond de boerderij om alles in de gaten te houden.
Zo liep er op een mooie, zonnige dag een soldaat voor het huis op en neer. Onze moeder had het keukenraam open staan en de soldaat knoopte met haar een gesprek aan over de oorlog. Op een gegeven moment zei de soldaat tegen moeder: Dieser Krieg können wir nie gewinnen, deze oorlog winnen we nooit.
Hoelang het geduurd heeft voordat alles weer enigszins normaal liep, weet ik niet meer. Wel dat aan ’t eind van het schooljaar de hele klas overging naar de vijfde klas en dat dat eerder te maken had met plaatsgebrek in de vierde klas dan met de opgedane kennis.

 

Verzet

Op de St. Gillishof en in de omgeving werd op verschillende manieren verzet gepleegd tegen de bezetters. De zonen van de familie Grooten op de Prickart waren lid van een pilotenlijn. Dit was een groep mensen die piloten van neergestorte vliegtuigen hielp om uit handen van de bezetters te blijven en om ze via de pilotenlijnen terug te voeren naar de geallieerde gebieden. In die tijd had slechts een handvol inwoners een telefoonverbinding. Een van die aansluitingen was bij ons in huis en de groep Grooten maakte hier gebruik van.

In 1943 moesten alle universitaire en hogeschool-studenten een loyaliteitsverklaring ondertekenen dat ze geen tegen het Duitse rijk gerichte acties zouden ondernemen. Deden ze dat niet, dan werden ze opgepakt en naar Duitsland afgevoerd om daar te werken. Om dat lot te ontlopen doken veel studenten onder waar dat maar kon. Zo ook bij ons. De eerste was Jan Boumans uit Heerlen, student aan de Landbouwhogeschool in Wageningen. Zijn ouders hadden een kledingzaak in de Willemstraat in Heerlen. Hoelang hij gebleven is, weet ik niet meer. Toen de Duitsers op een gegeven moment zijn ouders dreigden op te pakken, heeft hij zich gemeld en is hij vertrokken. De tweede onderduiker was Wim Oomen, eveneens student in Wageningen. Ook deze heeft zich uiteindelijk gemeld. Beiden hebben de oorlog overleefd. De vader van Jan Boumans was bijenliefhebber. Tot lang na de oorlog heeft hij bij ons bijenkasten gestald.

Bommen

Tijdens de geallieerde bombardementen op Aken kwamen nu en dan ook bommen in Bocholtz terecht. In de nacht van 3 op 4 mei 1942 was het weer eens zover. In die nacht loosde een vliegtuig zijn last wat vroeg; er kwamen twee bommen op nog geen vijftig meter afstand van de boerderij in de wei erachter terecht en een derde bij onze

buurman Sjeng Steinbusch.

De eerste bom ontplofte direct en gooide een gat van tien meter diep uit de grond, de tweede was een blindgänger, een tijdbom, die ruim vier weken later op 1 juni om één uur in de middag ontplofte. Wij zaten net aan tafel voor het middagmaal. Opeens was er een enorme knal. Creemers, een seizoenswerker die hielp de bieten op te schonen, viel bijna van zijn stoel, iemand schreeuwde ‘de bom!’ en we renden allemaal naar buiten, en jawel hoor, weer een enorm groot gat. Overal lagen bomscherven. Broer Zef pakte er een op en verbrandde zijn hand. De derde bom kwam, zoals gezegd, terecht vlak achter de stal op het sjop van buurman Steinbusch. De zaaimachine lag boven op het dak van de stal. Op de rand van het gat dat de bom had gemaakt bevond zich een kleine stal die als slaapvertrek voor de knechten van Steinbusch was ingericht. Die nacht sliepen er drie jonge mannen, de gebroeders Joep en Gerard Dumont en Sjeng Hameleers. Ze hadden geen schrammetje!

Tijdens een ander bombardement verloor een vliegtuig wat brandbommen. Een stuk of tien kwamen er terecht rondom de boerderij, maar geen enkele viel op de boerderij. Wij hebben veel geluk gehad.

 

De laatste weken van de oorlog

September 1944. Een heel spannende tijd. De Duitsers trokken steeds verder terug. Het troepenverband was toen al heel chaotisch. Zo kon het gebeuren dat er ’s avonds enkele Duitse soldaten voor de deur stonden die dan vroegen of ze in de stal konden slapen. Ze legden hun uitrusting of wat er nog van over was naast zich neer, inclusief wapens, en gingen slapen. Geen wacht, niets. Je had ze zo kunnen doodschieten.

Als er iets meer geformeerde groepen langs kwamen, was het oppassen, dan had je nog te voldoen aan hun bevelen. In deze tijd konden troepen bijvoorbeeld eisen dat je een paard leverde. Op deze manier zijn we de oude merrie Laura kwijtgeraakt. Op zondag 16 september zagen wij rond twaalf uur ’s middags de eerste Amerikaanse soldaten tegenover ons huis in de wei van Martin Huppertz. Die zondagmorgen had de pastoor in de vroegmis gezegd dat hij de parochianen onthief van de zondagsplicht om de mis bij te wonen, omdat de gevechten nu wel heel dichtbij waren.
’s Zaterdags was de Bocholtzerheide al bevrijd. Op zondagmiddag groeven de G.I.’s (de Amerikaanse soldaten) zich in de wei achter de boerderij in.

Ze maakten daarvoor achter de heggen foxholes, kuilen in de grond, dekten die af met alles wat daarvoor geschikt was en gooiden de grond er weer bovenop.

Daarna kropen ze eronder om te schuilen. Er gingen twee G.I.’s in een foxhole: een hield de wacht terwijl de ander sliep.

De oorlog bleek toen toch nog niet voorbij te zijn. De opmars van de Amerikanen naar Aken stopte en als gevolg daarvan bleven Bocholtz en omgeving in de frontlinie liggen. Er waren geregeld over en weer beschietingen met 75-mm-granaten. De G.I.’s stelden een kanon op naast de veldschuur en vuurden tientallen van die joekels af richting Aken en de bunkers op de Vetschauerberg. De Duitsers schoten terug. Hoeveel inslagen er geweest zijn, zou ik niet durven zeggen, maar feit is dat er doden in het dorp vielen, dat de kerktoren meerdere inslagen te verwerken kreeg, en dat rondom de boerderij en de veldschuur een tiental granaten terecht kwam zonder schade aan te richten. De hardste klap die maand viel toen een vliegtuig met kennelijk zware bommen aan boord een kleine 100 meter achter de Herenpaal op Duits grondgebied op de akker van boer Ingelsin neerstortte. Een enorme knal en een gigantisch groot gat waren het gevolg.

 

Gillishof beschikt over ruime vakantiewoningen en suites. Ook de binnenplaats, de tuin, het speelveld en de speeltuin zijn ruim bemeten. 

De vergaderruimte annex grootte huiskamer kan zodanig ingericht worden dat u met een gezelschap van 20 personen op gepaste afstand kunt verblijven.

Wilt u verblijven met meerdere personen die niet tot 1 gezin behoren stuur dan een mail met uw wensen naar info@gillishof.nl. Wij informeren u dan over de mogelijkheden.

Wij volgen hierbij de richtlijnen van het RIVM.

Onze accommodatie wordt gereinigd met desinfecterende schoonmaakmiddelen. Handzeep en desinfectiespray stellen wij ter beschikking voor uw verblijf

 

 

Covid-19 

1,5 meter accommodatie