nlende

About Gillishof

About Gillishof

Gillishof Holiday | Slow life

For Jacqueline and Bertus, Gillishof is mainly about hospitality and slow life. Whether you’re staying at Gillishof on vacation or for work, slow life means more attention and less rush. Gillishof stands for less need and more instead of just doing and continuing. Gillishof is a safe home base where you will meet yourself again instead of passing by. The beautiful nature, our lands, the history and of course the incessant hospitality, ensure that you can clear your head and get room for new, different things. Everything exudes authenticity and there is a typical let-it-blow atmosphere, even when the cows moo or children play in the orchard. It is therefore no coincidence that guests also like to use Gillishof for retreat. We write books, come up with groundbreaking ideas, make life decisions or let go of everything. Gillishof Holiday | Slow life: experience it for yourself!

History is tangible and lives on

Gillishof has been owned by the same family for over 400 years. Over the centuries, the family has opened its doors to all sorts of travelers and passers-by and … still! You will be warmly welcomed and there is always time for a chat, a joke, a moment to vent or just to get some tips about the area. The history of our medieval farm is tangible. You can see it in the view, the location of the farm, the courtyard and in the details of some suites or holiday homes.

Gillishof’s cows

Jan Senden was one of the first farmers in the Netherlands to bring his first Limousin cattle from France to the Netherlands at the beginning of the 1970s. A pioneer, as it turned out. He was already convinced at the time that paying attention to animals would yield better meat than factory farming. For years, the primeval cows grazed on the meadows of Gillishof. A new generation has taken up this again. Under the name haKOEna, Limousin and Blonde d’Aquitaine cattle are once again grazing on our land. And here too slow life is what the clock strikes. The animals enjoy their stress-free existence and you can taste it! HaKOEna’s products are incredibly tender, have an unprecedented superior taste and are therefore extremely popular. You buy the products directly from the farmer, packaged in well-arranged portions and packages with a description of what is in them and how to prepare the meat optimally.

Gillishof Business | Meet, Learn & Enjoy

Besides the accommodation options, the Gillishof farm is a great location for company parties, workshops and training. Companies experience the slow life vision as an absolute added value. Slow life creates a different mindset. This strengthens the team spirit, meetings are more effective and knowledge is absorbed faster. Gillishof is a permanent host of MatchMaat, a professionalization training partner of the government. In addition, we regularly organize staff and company parties. Knowing more? For more information, visit Gillishof Business or contact us.

Button: Contact

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Herinneringen aan WO II van bewoners van de Gillishof

Uit: Gillishof; Speuren naar sporen van 700 jaar hoeve-historie: pag. 134,135, 136

Oorlog!

Vrijdag 10 mei 1940 werden we ’s morgens zo tussen vier en vijf uur wakker door het motorgeluid van vliegtuigen. We wisten natuurlijk niet wat dat te betekenen had. Enige tijd later zagen we soldaten te voet en in een soort auto’s onder langs de weg voorbij trekken richting de Prickart. Dit duurde een hele tijd. Hoelang weet ik niet meer. Wat me het beste is bijgebleven van die dag, is dat wij kinderen in de loop van de voormiddag voor het huis in de tuin, op de bleek waren, en dat mijn vader daar met enkele andere mannen stond te kijken naar dat schouwspel en dat hij een sigaar rookte! Ik had pap nog nooit zien roken.Van het verdere verloop van die dag herinner ik me niets meer. We kregen wel direct te horen dat het de Duitsers waren die ons land waren binnengevallen. Veel later ben ik erachter gekomen dat de vliegtuigen die wij hoorden, zweefvliegtuigen met soldaten op sleeptouw hadden die even later het fort Eben-Emael zouden bezetten. Nog weer later las ik bij de historica Marianne Jungen dat er in de eerste meidagen van 1940 veertigduizend soldaten in privéwoningen in Aken waren ondergebracht.
De Duitsers waren via alle openingen die in de grensversperring zaten binnengetrokken; het hele dorp werd overspoeld. Ze waren niet alleen over de verharde wegen gekomen, maar zelfs door de velden. Op de Huugde hadden we een paar percelen liggen die met haver ingezaaid waren. Een van die percelen was totaal omgeploegd doordat de Duitsers er met hun pantserwagens doorheen gereden waren. De grensversperring was in de voorgaande jaren aangelegd door de Duitsers, als de voorste linie van de Westwall of Siegfriedlinie. De tweede linie bestond uit de höcker, betonnen obstakels die vijandelijke tanks moesten tegenhouden. Daarachter lagen dan nog de bunkers waar de kanonnen in stonden.
De voorste linie bestond uit een zes meter brede en drie meter hoge prikkeldraadversperring waar je met de beste wil van de wereld niet doorheen kon kruipen zonder je kleren, huid en halve body achter te laten. Hij was gemaakt van oerdegelijk Krupp-staal. Na de oorlog hebben de boeren en anderen hele stukken van die versperring gesloopt en draad en palen onder andere gebruikt om er afrasteringen van te maken die nog heel wat jaren zijn meegegaan.
In de eerste maanden van de bezetting kregen we tweemaal te maken met einkwartierung, het gedwongen onderdak verlenen aan de bezetters. Op de boerderij arriveerde dan een peloton soldaten met officieren, paarden, veldkeuken, enzovoorts. De paarden werden in de koestal gestald. Oom Joseph die normaliter de koeien in de stal molk, moest dat dan buiten op de mestvaalt doen. De soldaten sliepen op de hooizolder en de officieren eisten een bed op in het huis. Ze bleven een dag of twee, drie en trokken dan weer verder. Tijdens het verblijf werd er door de soldaten wacht gelopen. Ze liepen dan rond de boerderij om alles in de gaten te houden.
Zo liep er op een mooie, zonnige dag een soldaat voor het huis op en neer. Onze moeder had het keukenraam open staan en de soldaat knoopte met haar een gesprek aan over de oorlog. Op een gegeven moment zei de soldaat tegen moeder: Dieser Krieg können wir nie gewinnen, deze oorlog winnen we nooit.
Hoelang het geduurd heeft voordat alles weer enigszins normaal liep, weet ik niet meer. Wel dat aan ’t eind van het schooljaar de hele klas overging naar de vijfde klas en dat dat eerder te maken had met plaatsgebrek in de vierde klas dan met de opgedane kennis.

 

Verzet

Op de St. Gillishof en in de omgeving werd op verschillende manieren verzet gepleegd tegen de bezetters. De zonen van de familie Grooten op de Prickart waren lid van een pilotenlijn. Dit was een groep mensen die piloten van neergestorte vliegtuigen hielp om uit handen van de bezetters te blijven en om ze via de pilotenlijnen terug te voeren naar de geallieerde gebieden. In die tijd had slechts een handvol inwoners een telefoonverbinding. Een van die aansluitingen was bij ons in huis en de groep Grooten maakte hier gebruik van.

In 1943 moesten alle universitaire en hogeschool-studenten een loyaliteitsverklaring ondertekenen dat ze geen tegen het Duitse rijk gerichte acties zouden ondernemen. Deden ze dat niet, dan werden ze opgepakt en naar Duitsland afgevoerd om daar te werken. Om dat lot te ontlopen doken veel studenten onder waar dat maar kon. Zo ook bij ons. De eerste was Jan Boumans uit Heerlen, student aan de Landbouwhogeschool in Wageningen. Zijn ouders hadden een kledingzaak in de Willemstraat in Heerlen. Hoelang hij gebleven is, weet ik niet meer. Toen de Duitsers op een gegeven moment zijn ouders dreigden op te pakken, heeft hij zich gemeld en is hij vertrokken. De tweede onderduiker was Wim Oomen, eveneens student in Wageningen. Ook deze heeft zich uiteindelijk gemeld. Beiden hebben de oorlog overleefd. De vader van Jan Boumans was bijenliefhebber. Tot lang na de oorlog heeft hij bij ons bijenkasten gestald.

Bommen

Tijdens de geallieerde bombardementen op Aken kwamen nu en dan ook bommen in Bocholtz terecht. In de nacht van 3 op 4 mei 1942 was het weer eens zover. In die nacht loosde een vliegtuig zijn last wat vroeg; er kwamen twee bommen op nog geen vijftig meter afstand van de boerderij in de wei erachter terecht en een derde bij onze

buurman Sjeng Steinbusch.

De eerste bom ontplofte direct en gooide een gat van tien meter diep uit de grond, de tweede was een blindgänger, een tijdbom, die ruim vier weken later op 1 juni om één uur in de middag ontplofte. Wij zaten net aan tafel voor het middagmaal. Opeens was er een enorme knal. Creemers, een seizoenswerker die hielp de bieten op te schonen, viel bijna van zijn stoel, iemand schreeuwde ‘de bom!’ en we renden allemaal naar buiten, en jawel hoor, weer een enorm groot gat. Overal lagen bomscherven. Broer Zef pakte er een op en verbrandde zijn hand. De derde bom kwam, zoals gezegd, terecht vlak achter de stal op het sjop van buurman Steinbusch. De zaaimachine lag boven op het dak van de stal. Op de rand van het gat dat de bom had gemaakt bevond zich een kleine stal die als slaapvertrek voor de knechten van Steinbusch was ingericht. Die nacht sliepen er drie jonge mannen, de gebroeders Joep en Gerard Dumont en Sjeng Hameleers. Ze hadden geen schrammetje!

Tijdens een ander bombardement verloor een vliegtuig wat brandbommen. Een stuk of tien kwamen er terecht rondom de boerderij, maar geen enkele viel op de boerderij. Wij hebben veel geluk gehad.

 

De laatste weken van de oorlog

September 1944. Een heel spannende tijd. De Duitsers trokken steeds verder terug. Het troepenverband was toen al heel chaotisch. Zo kon het gebeuren dat er ’s avonds enkele Duitse soldaten voor de deur stonden die dan vroegen of ze in de stal konden slapen. Ze legden hun uitrusting of wat er nog van over was naast zich neer, inclusief wapens, en gingen slapen. Geen wacht, niets. Je had ze zo kunnen doodschieten.

Als er iets meer geformeerde groepen langs kwamen, was het oppassen, dan had je nog te voldoen aan hun bevelen. In deze tijd konden troepen bijvoorbeeld eisen dat je een paard leverde. Op deze manier zijn we de oude merrie Laura kwijtgeraakt. Op zondag 16 september zagen wij rond twaalf uur ’s middags de eerste Amerikaanse soldaten tegenover ons huis in de wei van Martin Huppertz. Die zondagmorgen had de pastoor in de vroegmis gezegd dat hij de parochianen onthief van de zondagsplicht om de mis bij te wonen, omdat de gevechten nu wel heel dichtbij waren.
’s Zaterdags was de Bocholtzerheide al bevrijd. Op zondagmiddag groeven de G.I.’s (de Amerikaanse soldaten) zich in de wei achter de boerderij in.

Ze maakten daarvoor achter de heggen foxholes, kuilen in de grond, dekten die af met alles wat daarvoor geschikt was en gooiden de grond er weer bovenop.

Daarna kropen ze eronder om te schuilen. Er gingen twee G.I.’s in een foxhole: een hield de wacht terwijl de ander sliep.

De oorlog bleek toen toch nog niet voorbij te zijn. De opmars van de Amerikanen naar Aken stopte en als gevolg daarvan bleven Bocholtz en omgeving in de frontlinie liggen. Er waren geregeld over en weer beschietingen met 75-mm-granaten. De G.I.’s stelden een kanon op naast de veldschuur en vuurden tientallen van die joekels af richting Aken en de bunkers op de Vetschauerberg. De Duitsers schoten terug. Hoeveel inslagen er geweest zijn, zou ik niet durven zeggen, maar feit is dat er doden in het dorp vielen, dat de kerktoren meerdere inslagen te verwerken kreeg, en dat rondom de boerderij en de veldschuur een tiental granaten terecht kwam zonder schade aan te richten. De hardste klap die maand viel toen een vliegtuig met kennelijk zware bommen aan boord een kleine 100 meter achter de Herenpaal op Duits grondgebied op de akker van boer Ingelsin neerstortte. Een enorme knal en een gigantisch groot gat waren het gevolg.

 

Gillishof beschikt over ruime vakantiewoningen en suites. Ook de binnenplaats, de tuin, het speelveld en de speeltuin zijn ruim bemeten. 

De vergaderruimte annex grootte huiskamer kan zodanig ingericht worden dat u met een gezelschap van 20 personen op gepaste afstand kunt verblijven.

Wilt u verblijven met meerdere personen die niet tot 1 gezin behoren stuur dan een mail met uw wensen naar info@gillishof.nl. Wij informeren u dan over de mogelijkheden.

Wij volgen hierbij de richtlijnen van het RIVM.

Onze accommodatie wordt gereinigd met desinfecterende schoonmaakmiddelen. Handzeep en desinfectiespray stellen wij ter beschikking voor uw verblijf

 

 

Covid-19 

1,5 meter accommodatie